Ze zijn net verhuisd. Dozen nog niet uitgepakt. Nieuwe sleutels. Nieuwe buurt. En toch voelt het niet als een fris, nieuw begin…

De spanning hangt al dagen in de lucht. Hij doet zijn best. Zij ook. En ergens in dat allebei-je-best-doen… ontploft het. Woorden vliegen heen en weer. Allebei verbaal sterk. Allebei helder in hun verhaal. Allebei… hebben ze gelijk. En toch bereiken ze elkaar niet.

Ik zie het zo vaak. Twee mensen. Eén gedeeld verlangen. Waardering. Gezien worden. Ertoe doen voor de ander. En juist daar… grijpen ze mis. Want als jij leeg bent van binnen. Als jij lang wacht op erkenning die niet komt, dan kan je die erkenning niet meer geven aan de ander.

Een lege emmer vult geen andere lege emmer. Je kan het proberen. Harder je best doen. Duidelijker uitleggen waarom jij gelijk hebt. Nog meer woorden. Nog meer debat. Maar woorden vullen geen leegte. Argumenten ook niet. Wat er dan gebeurt? De een gaat harder praten. De ander trekt zich terug. Of ze gaan allebei harder praten… niemand luistert meer. De dramadriehoek draait op volle toeren. Niet omdat ze slecht zijn voor elkaar. Maar omdat ze allebei hard zoeken naar hetzelfde… en er steeds net naast grijpen. Het is pijnlijk. En het is zo begrijpelijk.

Het echte inzicht… Het conflict gaat niet over de verhuisdozen. Niet over wie wat heeft gezegd. Niet over wie meer heeft gedaan de afgelopen weken. Het gaat over vragen die dieper liggen. Ben ik genoeg voor jou? Zie je mij… echt? Doen mijn verlangens er toe? Die vragen stellen we zelden hardop. We verpakken ze in verwijten. In argumenten. In stiltes.

Wat ik weet na jaren systemisch werk: de vragen zijn niet nieuw. Ze leven al veel langer. Lang voor deze relatie. Lang voor deze verhuizing. Soms komen ze uit je gezin van herkomst. Uit een vader die je nooit echt zag. Een moeder die zelf zo vol zat met haar eigen pijn dat er weinig ruimte was voor de jouwe. Je leerde vroeg: ik moet het verdienen. Of: ik moet het zelf oplossen. Of: ik mag het eigenlijk niet nodig hebben. En die overtuiging, neem je mee. Je relatie in. Je nieuwe huis in.

De oplossing zit niet in beter communiceren. Niet in een goed gesprek. Niet in nog een keer uitleggen. De oplossing begint bij jezelf. Bij de vraag: waar kom ik zelf vandaan? Wat draag ik mee? Wat heb ik werkelijk nodig… en kan ik dat bij mezelf vinden? Of: Kan ik de wezenlijke vraag inbrengen, durf ik kwetsbaar te zijn?

Pas als je je eigen emmer een beetje vult, kan je geven aan de ander. Niet vanuit leegte. Niet vanuit angst. Maar vanuit overvloed. Vanuit keuze.

Misschien herken je jezelf in dit verhaal. Dat je zo je best doet… en toch niet aankomt? Dan kan je 3 dingen. Vandaag nog 🙂

1. Stop met uitleggen. Begin met voelen. Als je merkt dat je steeds meer woorden gebruikt om je punt te maken: Stop dan. Niet omdat je ongelijk hebt. Maar omdat woorden op dat moment niet meer landen. Vraag jezelf af: wat voel ik nu eigenlijk? Niet wat ik denk. Niet wat ik wil bewijzen. Wat voel ik? Benoem dat. Eén zin. Zonder oordeel. Bijvoorbeeld: ‘Ik voel me niet gezien. Dat is geen debat. Dat is contact.

2. Zoek de oudere pijn op. Elke heftige reactie in het nu, heeft een wortel in het toen. Als je geïrriteerd bent… oké. Als je compleet overspoeld wordt door iets wat eigenlijk klein is: kijk dan verder. Vraag jezelf: wanneer heb ik dit eerder gevoeld? Niet bij je partner. Maar eerder. Veel eerder. Daar zit de informatie. Daar zit wat echt aandacht wil.

3. Vul eerst je eigen emmer. Voordat je het gesprek aangaat. Voordat je de ander vraagt om te geven wat je nodig hebt. Wat geeft jou energie? Rust? Ruimte? Doe dat eerst. Vijf minuten. Tien minuten. Een wandeling. Stilte. Niet omdat de ander er niet toe doet. Maar omdat jij vol moet zijn om echt aanwezig te kunnen zijn. Een lege emmer vraagt alleen maar. Een volle emmer kan geven. En ontvangen. Vandaar uit kan balans ontstaan.

Ik ben benieuwd naar jou en jouw verhaal. Stuur me gerust een mailtje 🙂

X Janneke